فروردین یا اردیبهشت امسال بود دقیقا خاطرم نیست.داشتم ویدیویی از ماهان تیموری را تماشا می کردم.

درمورد تولید محتوا بود و از درآمد بالای محتواگران صحبت می کرد.

در لابه لای حرفهایش، از اساتید تولید محتوا در کشور سخن به میان آورد:

شاهین کلانتری ،و…

کنجکاو شدم اسمش را گوگل کردم و رسیدم به وب سایت شاهین کلانتری و مدرسه نویسندگی.

وارد دنیای دیگری شده بودم،دنیایی پر از حرف های نو و تازه

همان روزها بود که شاهین با تیمش بنا داشتند دوره ای برای محتوا برگزار کنند.

بخاطر شیوع کرونا، دوره غیر حضوری و آنلاین بود. چی ازین بهتر

و من اکنون دانشجوی او در دوره هزار و یک محتوا هستم.

تازه یادم آمد که در کودکی و نوجوانی به شعر و نوشتن علاقه داشته ام.

شعر می گفتم و خاطرم هست که چقدر جور کردن قافیه ها برایم سخت بود.

اینک حس تازه ای در من در حال جولان دادن است.

انگار دانه ای در من دارد جوانه می زند.کودک درونم انگار می خواهد به بلوغ برسد.

نوشتن را دوباره شروع کرده ام.هر وقت شادم یا غمگین می نویسم

هر وقت خودم را گم می کنم در هیاهوی دنیای شلوغ می نویسم تا خودم را دوباره پیدا کنم.

سپاس برای بودنت استاد