بواسطه ی شغلم، گهگاهی مجبورم عزم سفر کنم و در گوشه ای از وطن چند صباحی را بگذرانم، تجارب زیادی را در این سفرهای دوساله کسب کرده ام

هم اکنون یکی دیگر از آن دوساله ها در بندری جنوبی نرم نرمک رو به پایان است.

اینجا به ساحل زیبا و تمیزش مشهور است.

البته جاذبه ی دیگری هم دارد که به نظر من چیزی از ساحلش کم ندارد و آن پرندگانش است.

مرغ های مینا، طوطی، بلبل خرمایی، کلاغ های سیاه و عقاب.

اینجا عقاب هایش برعکس جاهای دیگر که در اوج می پرند برای شکار مجبورند نزدیک به درختان پرواز کنند.

آنقدر پایین پرواز می کنند که هر از گاهی کلاغ ها بخودشان جرات می دهند سر به سرشان بگذارند.

انگار می خواهند عقاب ها را دست بیاندازند و بعد جمع شوند و قارقارکنان به ریششان بخندند.

کلاغ های اینجا به همه چیز کار دارند و همه جا سرک می کشند.

اما عقاب ها تک پر هستند و لابلای درختان در ارتفاع کم پرواز می کنند.

اینقدر پایین و در دسترس هستند که گاهی با همکاران برسر اینکه کلاغ بود یا عقاب اختلاف نظر پیدا می کنیم.

خواستم بگویم عقاب هم که باشی اگر در جای خودت نباشی گاهی با کلاغ تو را اشتباه می گیرند و یا اسیر دست کلاغ ها می شوی.